یک تحقیق جدید این نظریه را مطرح کرده که گردن بلند دایناسورهای بزرگی که در طول تاریخ می‌زیسته‌اند این امکان را به آنها داده‌ تا بالاتر از حد عادی بروند.

 

 

 

دایناسورهای سوسمار مانند دوران ژوراسیک و کرتاسه که شامل دایناسورهایی چون براکیساریوس، دیپلوکوس و آپاتوساریوس می‌شوند به دلیل گردن بلند خود به خوبی شناخته شده‌اند. گردن طویل آنها به این موجودات کمک می‌کرد تا بتوانند در مناطق مرتفع برای خود غذا تهیه کنند.

اگرچه بتازگی به صورت بحث برانگیزی این نظریه مطرح گشته و تا حدودی نیز ثابت شده که سائوروپادس ها (دوران ژوراسیک و کرتاسه) هنگام جویدن غذا سر خود را بالا نگه نمی‌داشته‌اند زیرا با این کار تمام انرژی آنها باید صرف گردش خونی شود که در گردن بلند آنها جریان دارد، بیشتر محققان با این نظریه که این دایناسور و همچنین آپاتوساروس و دیپلودوکوس در هنگام تغذیه گردن خود را پایین نگه می‌داشته‌اند موافق هستند. امادر حال حاضر دانشمندان درمورد این دایناسور حدس زده‌اند که آن دسته از سائوروپادسهایی که بزرگ‌تر و غول پیکر بوده‌اند سر خود را بالا نگه می‌داشته‌اند.

 

آندراس کریستیان مورفولوژیست دانشگاه فلنسبرگ در آلمان یکی از انواع مختلف این‌گونه را که حدود اوایل دوران کرتاسه بین 112 تا 130 میلیون سال پیش می‌زیسته، تحت بررسی قرار داده است و پس از اتمام تحقیقات متوجه شده که وزن این دایناسور در حدود 3800 کیلوگرم و طول آن از نوک سر تا پنجه‌های پا حدود 11 تا 12 متر بوده است.

گردن و سر این دایناسور به تنهایی210 کیلوگرم وزن داشته و فاصله بین ستون گردن آن و پوزه کشیده شده‌اش 4.6 متر بوده است.

پس از مطالعه بر روی فشار وارده به غضروف‌های گردن این دایناسور این احتمال می‌رود که محل اتصال گردن و سر آن براحتی قادر به تحمل وزن و طول این حیوان بوده است. اگرچه ایجاد گردش خون در چنین گردنی با طول زیاد انرژی زیادی می‌برد، کریستیان دریافت که اگر غذا در بدن این موجود پخش می‌شده انرژی لازم برای کمک به گردش خون در گردن این حیوان بخوبی تولید می‌شده است در غیر این صورت این دایناسور نمی‌توانسته غذای خود را با داشتن چنین گردن طویلی هضم کند.