تا پیش از یک قرن پیش به قله کلیمانجارو به عنوان یکی از سمبل‌های حیات در زمین نگاه می‌شد. کلیمانجارو همواره با قله پوشیده از برف سفید رنگ خود در آفریقای همیشه گرم و سوزان نشان از حیات در زمین داشته است، اما از چند دهه پیش به این سو دیگر نمی‌توان از آن به عنوان چنین سمبلی یاد کرد.

 

گذشته از آن بسیاری از کارشناسان محیط زیست کلیمانجارو را به عنوان سمبلی از تغییرات جوی زمین برمی‌شمارند. تحقیقات دانشمندان نشان می‌دهد حجم یخ قله کلیمانجارو به 15 درصد میزان یخ آن در سال 1912 یعنی تقریبا یک قرن پیش رسیده است. این وضعیت بحرانی موجب شده تا بسیاری از حامیان محیط زیست زمین دست به کار شده و با به راه انداختن برنامه‌های مختلف و اعلام این نکته که کلیمانجارو به نشانی از تغییرات جوی زمین تبدیل شده است به دنبال راهی برای نجات آن باشند. البته برای کمک به کلیمانجارو به فاکتورهای دیگر و نقش تاثیرگذار آنها در شکل‌گیری این شرایط نیز توجه داشت.

فاکتورهایی نظیر خشک شدن تدریجی هوا در حوالی قله کلیمانجارو ازجمله این عوامل است. این مساله موجب شده تا بارش برف در این منطقه در مقایسه با گذشته کاهش قابل توجهی داشته باشد.

در نتیجه توده‌های یخی کمتری در قله تشکیل می‌شود و به همین دلیل است که اگر از فاصله دور به قله نگاه کنیم دیگر همچون چند دهه گذشته با کلاه سفید رنگ قله روبه‌رو نمی‌شویم. اما این مساله هم خود عامل دیگری دارد.

چندی پیش گروهی از دانشمندان در انگلیس با بررسی‌های مختلف متوجه شدند جنگل‌زدایی را می‌توان به عنوان قطعه اصلی گم شده پازل کم شدن برف و یخ‌های کلیمانجارو  در نظر گرفت.

این یافته‌ها را می‌توان به فال نیک گرفت. از هم‌اکنون می‌توان امیدوار بود که برای نجات کلیمانجارو تلاش‌هایی آغاز شده است، اما باید به زمان به عنوان یک فاکتور مهم نگاه کرد. زمان در حال گذر است و اگر می‌خواهیم برای نجات کلیمانجارو کاری انجام دهیم باید سریعا دست به کار شویم.

ردپای اقدامات مخرب بشر که به گرم شدن زمین و تغییرات جوی منجر شده در مرتفع‌ترین قلل زمین نیز دیده می‌شود. اکنون بشر باید با تکیه بر فناوری‌های نوینی که در چند سال اخیر ارائه کرده است چاره‌ای قطعی برای نجات کلیمانجارو پیدا کند.