جراحی بازنشسته ، طرح لباس غواصی را ارائه کرده است که می تواند با ایجاد توانایی تنفس در مایع، انسان را به ماهی تبدیل کرده و فرصت غواصی کردن در عمیقترین اقیانوس ها را به وجود آورد.

به گزارش مهر، انسان ها تا به حال ثابت کرده اند که می توانند به راحتی رفتارهای طبیعی و ویژه حیوانات را تحت شرایط خاصی آموخته و تکرار کنند. پرواز کردن، بالا رفتن از مرتفع ترین کوه ها و نقب زدن از جمله رفتارهایی است که انسان ها با تقلید از حیوانات آنها را فرا گرفته اند و تنها حیوانی که توانایی هایی فراتر از قدرت انعطاف پذیری و یادگیری انسان ها دارد ماهی است.

تاکنون تجهیزات زیادی برای شنا کردن در زیر آب برای انسان ها ابداع شده است که تجهیزات غواصی یکی از آنها است، اما  این تجهیزات تنها در عمق کم می توانند کاربرد داشته باشند به دلیل ناتوانی انسان در غلبه بر اختلالاتی که حین غواصی در سیستم گردش خون بدن به وجود می آید، غواصی در عمقی بالاتر از 70 متر برای انسان غیر ممکن است و تنها چند فرد حرفه ای وجود دارند که می توانند از این مرز عبور کنند.

اکنون یک مخترع اعلام کرده موفق به خلق راه حلی برای غلبه بر این مشکل شده است و شیوه پیشنهادی او تبدیل کردن انسان به موجودی است که می تواند مانند ماهی ها در آب تنفس کند.

آرنولد لاند ، جراح بازنشسته قلب و ریه موفق به طراحی لباس غواصی شده است که به انسان امکان می دهد اکسیژن مایع را تنفس کند، محلولی ویژه که به شدت از مولکول های اکسیژن غنی شده است.

این ایده به سرعت تصور دردناک غرق شدن را در ذهن به وجود می آورد، اما ریه های انسان از توانایی های کافی برای جذب اکسیژن از مایعات برخوردار است.

به گفته لاند ، اولین حیله ای که برای این کار باید فراگرفت این است که بر رفلکس تحریک گلو غلبه کرد، اما زمانی که مایع اکسیژن دار وارد ریه انسان شود، همان احساسی را خواهد داشت که تنفس اکسیژن گاز در انسان به وجود می آورد.

لاند ، لباس غواصی را طراحی کرده است که به غواصان امکان می دهد در آن پرفلوروکربن غنی شده از اکسیژن را تنفس کنند، نوعی مایع که می تواند مقادیر زیادی گاز را در خود حل کند. این مایع درون یک کلاه ویژه قرار داشته و جایگزین اکسیژن موجود در تمامی حفره های بینی، ریه ها و گوش ها خواهد شد.

از سویی دیگر دی اکسید کربنی که معمولا در هنگام تنفس از بدن انسان خارج می شود نیز به واسطه وصل کردن دو آبشش مکانیکی به رگهای جلویی پاهای غواص، از بدن خارج خواهد شد.

همچنین با استفاده از اکسیژن معلق در مایع دیگر غواصان نباید درباره عارضه ای که در اثر ورود به اعماق بالا و افزایش فشار آب در بدن انسان به وجود می آید، نگران باشند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سیستم تنفس در مایع به داستان های علمی تخیلی شباهت زیادی دارد و در فیلم تخیلی 1989 جیمز کامرون به نام The Abyss نقشی کلیدی به عهده داشت، اما این شیوه در حال حاضر در برخی از بیمارستان های پیشرفته آمریکا برای محافظت از نوزادان نابالغ مورد استفاده قرار می گیرد.

زمانی که فردی در حال غرق شدن است، لحظه ای فرا می رسد که غریزه «تنفس نکردن مایع» تحت تاثیر غریزه قوی تر «یک نفس دیگر بکش» قرار می گیرد و فرد نا امیدانه سعی می کند برای ورود اکسیژن به درون جریان خون آخرین تلاش خود را انجام دهد اما در صورتی که این مایع از مولکولهای اکسیژنی برخوردار باشد که از میان مایع وارد جریان خون شوند، حیات به جسم فرد باز خواهد گشت در واقع زمانی که فردی در آب غرق می شود، این آب نیست که وی را غرق کرده، بلکه عدم توانایی فرد در جذب اکسیژن آب است که منجر به مرگ وی خواهد شد.

استفاده از این شیوه در بیمارستان ها تاکنون جان نوزادان نابالغ زیادی را نجات داده است به شکلی که 60 درصد از نوزادان نابالغی که تنها 5 درصد شانس نجات یافتن داشته اند، با قرار گرفتن در میان این نوع از مایع توانسته اند به زندگی ادامه دهند با این حال به دلیل کمبود بودجه و عدم سرمایه گذاری در زمینه این تکنیک، شیوه تنفس در مایع بسیار ناشناخته و نادر باقی مانده است.

این تکنیک تاکنون بر روی جانداران متفاوتی آزمایش شده و نتایج امیدوارکننده ای از خود نشان داده است و اکنون زمان آن رسیده تا انسانی آمادگی خود را برای آزمایش این شیوه کمی ترسناک از غواصی اعلام کند.

به گفته لاند ، انسان تاکنون از بالاترین کوه ها بالا رفته و به فضا سفر کرده است، اکنون زمان آن رسیده تا شیوه ای قابل قبول برای اکتشاف و ماجراجویی در اعماق اقیانوس ها کشف شود.