عرضه نمایشگرهای سه‌بعدی به بازار، این روزها سروصدای زیادی را در دنیای فناوری به راه انداخته است اما آیا تا به حال با خود فکر کرده‌اید چه کسی نخستین بار به فکر خلق تصاویر سه‌بعدی افتاد یا به عبارتی دیگر، این ایده که امروز مورد توجه بسیاری از سازندگان سیستم‌های الکترونیکی قرار گرفته، نخستین بار در ذهن چه کسی شکل گرفته است؟ آنچه امروز ما انسان‌ها در اختیار داریم، از زمانی که تنها به شکل یک ایده مطرح شده تا امروز که شاهد کاربردهای متنوع این ایده در زمینه‌های مختلف هستیم، مسیری طولانی و پرفراز و نشیب را پشت سر گذاشته است.

 اگرچه بسیاری بر این باورند که نخستین فیلم سه‌بعدی از دهه 1950 میلادی ساخته شده اما ساختن این فیلم‌ها ایده‌ای بود که از همان سال‌های اولیه ظهور سینما شکل گرفته بود. ویلیام فریزگرین از جمله پیشگامانی بود که برای نخستین بار در دهه 1890 میلادی مکانیسمی را برای خلق تصاویر سه بعدی طراحی کرده بود و به همین علت اغلب از او به عنوان پدر دنیای سه بعدی یاد می‌شود. او نوار فیلم را که یکی از آنها به رنگ قرمز و دیگری به رنگ سبز ـ آبی و به صورت دستی رنگ‌آمیزی شده بود، به طور همزمان به نمایش درمی‌آورد و به این ترتیب اگر فردی عینکی با عدسی فیلترشده به چشم داشت، به نظر وی این تصاویر برجسته به نظر می‌رسید. اگرچه در آن زمان چنین سیستمی ظاهرا بسیار پیشرفته بود، اما در دنیا امروز از این روش برای ساخت فیلم‌های سه بعدی استفاده نمی‌شود. پس از سال‌ها تلاش سرانجام در سال 1922 نخستین فیلم سه بعدی به نام قدرت عشق توسط هری فیدل ساخته شد که در سالن نمایش هتل Ambassador در لس‌آنجلس به نمایش درآمد. در سال 1929 اروین هربرت‌لند با ساخت صفحات متقارن‌کننده نور که از آنها در ساخت عینک‌های سه بعدی استفاده می‌شود، تحولات عظیمی را در این عرصه به وجود آورد و از سال 1936 خط تولید عینک‌های سه بعدی راه‌اندازی و به این ترتیب تولید تصاویر سه بعدی تمام رنگی هم امکان‌پذیر شد. اما بدون تردید سینمای سه بعدی از سال 1952 به طور حرفه‌ای مورد توجه قرار گرفت تا این‌که سرانجام فرآیند پولاریزاسیون سه بعدی طراحی شد. در این فرآیند که از آن به عنوان سیستم دید طبیعی نام برده می‌شد، دو دوربین متصل به هم که عدسی آنها در فاصله نزدیک به هم قرار می‌گرفت هر صحنه را به طور جداگانه روی نگاتیوها ضبط می‌کردند و در سالن نمایش این دو حلقه ضبط شده همزمان با هم و با رعایت زاویه عدسی دوربین روی پرده به نمایش درمی‌آمد و به این ترتیب تماشاگرانی که عینک‌های مخصوص سه بعدی را به چشم می‌گذاشتند، می‌توانستند این دو تصویر به نمایش درآمده را به صورت یک تصویر سه بعدی ببینند. اگرچه ساخت فیلم‌های سه بعدی همان آغازراه به بن‌بست رسید، اما در همه این سال‌ها تولیدکنندگان در تلاش بودند تا هر طور شده به راهکاری برای بازگشت فیلم‌های سه بعدی به دنیای سینما دست یابند و نتیجه این تلاش‌ها نقش بسیار مهمی در هموار ساختن راه برای موفقیت فیلم‌هایی همچون «آواتار» داشت.