در گذشته‌ای نه‌چندان دور، تنها راه نجات بیماران قلبی که عملکرد قلب آنها بشدت تضعیف شده بود، به پیوند قلب از انسانی به انسان دیگر محدود می‌شد و این در حالی بود که همیشه تعداد افرادی که ادامه زندگی آنها منوط به عمل پیوند قلب می‌شد، بیشتر از تعداد افرادی بود که به دلیل مرگ مغزی، قلب آنها به بیماران قلبی اهدا می‌شد و به همین علت همه‌ساله تعدادی از افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی پیش از این که تحت عمل قرار گیرند، جان خود را از دست می‌دادند تا این‌که با ساخت نخستین قلب مصنوعی در سال 1982 این بیماران به ادامه زندگی خود امیدوار شدند.

 اگرچه نخستین نمونه از یک قلب مصنوعی در سال 1982 با موفقیت ساخته شده بود؛ اما به نظر می‌رسید که کارگذاشتن آن به جای قلب طبیعی فرد بیمار، کار چندان آسانی نباشد و به همین دلیل هیچ پزشک جراحی حاضر نبود مسوولیت انجام این عمل جراحی را به عهده گیرد تا این‌که سرانجام پس از مدتی یک جراح آمریکایی تصمیم گرفت نخستین عمل جراحی قلب مصنوعی را روی یک بیمار 61 ساله که در صورت عدم دریافت پیوند، تنها کمتر از یک ماه دیگر زنده می‌ماند، انجام دهد. به این ترتیب نخستین عمل جراحی قلب مصنوعی با موفقیت روی این بیمار انجام شد؛ اما متاسفانه 112 روز پس از انجام عمل از دنیا رفت. در این قلب که نخستین قلب مصنوعی در دنیا بود، از نوعی فلز مخصوص برای ساخت حفره‌‌های داخلی قلب استفاده شده بود که خون پس از برخورد با سطح این فلز بسرعت منعقد شده و لایه‌ای در داخل حفره‌ها تشکیل می‌داد که همین ویژگی،‌ نقش بسیار مهمی در سهولت گردش خون در قلب | ایفا می‌کرد.

این قلب در مقایسه با بسیاری از انواع مختلف قلب‌های مصنوعی که در سال‌های اخیر و براساس آخرین فناوری‌ها در حوزه پزشکی طراحی و ساخته شده‌اند، از خطاهای بسیار زیادی در طراحی برخوردار بود و لازم بود پس از انجام عمل جراحی، قلب با استفاده از سیم‌هایی که از بدن فرد بیمار خارج می‌شدند، به یک منبع تامین انرژی مرتبط شود که این موضوع موجب می‌شد در محل خروج سیم‌ها از بدن روی پوست عفونت‌های شدیدی ایجاد شود؛ اما پس از آن با تولید مواد ضدانعقادی که در لایه بیرونی یک قلب مصنوعی استفاده می‌شد و همچنین اختراع سیستم جدیدی برای تامین انرژی که در بدن فرد قابل کاشت بود و همچنین دستیابی به ده‌ها فناوری دیگر در زمینه تولید قلب مصنوعی، مدل پیشرفته‌ای از آن در سال 2001 ساخته شد که در سال 2004 با اخذ مجوزهای لازم برای نخستین بار در بدن یک فرد بیمار کار گذاشته شد و امروز نیز همچنان از این نوع قلب مصنوعی در درمان بیماران قلبی استفاده می‌شود. براساس بررسی‌های انجام شده، شانس زندگی در بیش از 80 درصد بیماران دریافت‌کننده این قلب مصنوعی بیش از یک سال و در بیش از 60 درصد آنها نیز بیش از 5 سال افزایش خواهد یافت.