در دنیای امروز فناوری‌های نوین هر روز یافته‌های جدیدی را به زندگی ما هدیه می‌کنند که با استفاده از آنها می‌توانیم به امکانات بیشتری دسترسی داشته باشیم. این روزها بسیاری از امکانات و ابزارهایی را که در گذشته استفاده از آنها تنها در یک محدوده مکانی مشخص امکان‌پذیر بود را می‌توانیم به آسانی و در هر زمان و مکانی همراه داشته باشیم و از آنها استفاده کنیم.

 

حدود 2 سال پیش 2 مهندس کامپیوتر از دانشگاه واشنگتن برای نخستین بار از فناوری جدیدی سخن گفتند که تصویربرداری با استفاده از امواج فراصوتی یا به عبارت دیگر انجام سونوگرافی را از طریق گوشی‌های تلفن همراه امکان‌پذیر می‌ساخت.

امدادگران اورژانس می‌توانند با استفاده از این سیستم ردیاب امواج فراصوتی که روی گوشی‌های هوشمند تلفن همراه نصب می‌شود در محل حادثه از فرد مجروح تصویربرداری کرده و پس از دریافت اطلاعات مربوط به احتمال وقوع هرگونه آسیب با خونریزی داخلی بلافاصله این تصاویر را از طریق سیستم‌های ارتباطی WI-FI به بیمارستانی که قرار است فرد مجروح به آنجا منتقل شود، ارسال کنند تا پزشک معالج پیش از ورود بیمار به بیمارستان شرایط لازم برای درمان او را مهیا کند. علاوه بر این از آنجا که معمولا قیمت دستگاه‌های سونوگرافی بیش از 50 هزار دلار است، بسیاری از مراکز درمانی بودجه لازم برای خرید آن را در اختیار ندارند اما این فناوری می‌تواند پاسخگوی نیاز بسیاری از مراکز درمانی باشد. این د ستگاه شامل یک گوشی هوشمند توشیبا و همچنین یک ردیاب امواج صوتی است که از طریق پایانه USB به کامپیوتر متصل می‌شود. در مجموع وزن این گوشی و ردیاب آن در حدود 370 گرم است. اگرچه پیش از این نیز سیستم‌های مشابهی به بازار عرضه شده‌اند که می‌توانند تصاویر رنگی از چگونگی گردش خون در قسمت‌های مختلف بدن را نیز به تصویر در آورند، اما مهم‌ترین ویژگی این سیستم که تصاویر را به صورت سیاه و سفید نشان می‌دهد، این است که می‌تواند به طور مستقیم به یک شبکه ارتباطی رادیویی یا یک شبکه WI-FI متصل شده و این امکان را در اختیار کاربر قرار دهد که تصاویر را تنها با فشار یک کلید به مراکز درمانی ارسال کند. این در حالی است که در دیگر سیستم‌های مشابه به سخت‌افزارهای مخصوص برای استفاده از ردیاب امواج فراصوتی نیاز داریم اما در این سیستم تصویربرداری به کمک گوشی‌های هوشمندی که به آسانی قابل دسترسی هستند، امکان‌پذیر خواهد بود. در این سیستم فرد برای انتقال تصاویر از کامپیوتر استفاده نمی‌کند در حالی که در سیستم‌های مشابه عرضه شده به بازار باید تصاویر را ابتدا به یک کامپیوتر منتقل کنیم و سپس آنها را از طریق کامپیوتر به مرکز پزشکی مورد نظری که بیمار برای ادامه مراحل درمان به آنجا مراجعه می‌کند، ارسال کنیم.