پزشک از رویش دندان کودک می‌گوید

یکی از مراحل نسبتا دشوار تکامل کودکان دندان درآوردن است که به طور معمول در حوالی 6 ماهگی آغاز می‌شود، اما ممکن است در بعضی از کودکان از 3 ـ‌2 ماهگی شروع شود و در برخی دیرتر اتفاق بیفتد. البته به طور کلی دندان درآوردن تا پیش از یک‌سالگی صورت می‌گیرد در غیر این صورت باید حتما بررسی شود. رویش دندان‌ها به طور طبیعی سبب بروز علائمی‌ در کودک می‌شود که ریزش آب دهان یکی از این علائم است. در واقع غدد بزاقی کودک در این زمان بیشتر تولید بزاق می‌کند و این امر سبب ریزش آب دهان می‌شود. تورم و قرمزی تدریجی لثه‌ها که به احتمال زیاد همراه با درد است نیز در این زمان سبب می‌شود کودک تحریک‌پذیر و بداخلاق شده و حتی دچار بیخوابی‌های شبانه شود. گریه‌های طولانی‌مدت، اشکال در به خواب رفتن و تمایل به گاز گرفتن اشیا نیز از نشانه‌های دندان درآوردن است.

اگرچه هنگام دندان درآوردن کودک دچار بی‌قراری و تحریک‌پذیری می‌شود، اما هر نوع علامتی را نمی‌توان به حساب دندان‌ها گذاشت. در بین متخصصان این اختلاف نظر وجود دارد که رویش دندان‌ها می‌تواند سبب شل شدن مدفوع کودک شود یا نه؟ از نظر علمی ‌هنوز دلیل خاصی دال بر این که دندان درآوردن باعث تب، اسهال و استفراغ شود وجود ندارد. در مواردی اتفاق افتاده که در سنین رویش دندان، کودک دچار بیماری‌های خطرناک مانند اسهال ناشی از عفونت روده‌ای، مننژیت، عفونت خونی و... می‌شود، اما مادر و پدر تب و اسهال و بی‌اشتهایی کودک را به حساب دندان درآوردن او گذاشته‌اند و تصور کرده‌اند که نیازی به مراجعه به پزشک نیست. باید بدانیم دندان درآوردن کودک یک امر طبیعی است و اگرچه بی‌اشتهایی و آزار آن می‌تواند کودک را کمی ‌ضعیف کند، اما کاهش وزن شدید در کودک ایجاد نخواهد کرد. چگونه به کودک کمک کنیم

کودک در این زمان تمایل دارد با لثه‌های ملتهبش همه چیز را گاز بگیرد. بنابراین دستان خود یا شما را به سمت دهان می‌برد. دستان خود را خوب بشویید و اجازه دهید که با انگشت شما لثه‌اش را تسکین دهد. ماساژ لثه‌های کودک با انگشت یا گاز استریل در این هنگام بسیار مفید است. استفاده از دندانگیر خنک نیز می‌تواند برایش تسکین بخش باشد، اگرچه بعضی متخصصان بر این عقیده‌اند که دندانگیر ذهن شیرخوار را از سمت شیر خوردن به سوی خود منحرف می‌کند و میل شیر خوردن را در کودک کم می‌کند. در هنگام بی‌قراری نوزاد می‌توانید از قطره استامینوفن برای تسکین او استفاده کنید. (تعداد قطره‌ها = 2 برابر وزن کودکتان به کیلوگرم) یا از ژل‌های تسکین‌دهنده موضعی مخصوص لثه کودک بهره ببرید. در هر حال این عشق و محبت و تحمل شماست که بیش از هر چیز می‌تواند کودک دلبندتان را تسکین ببخشد.

دکتر شیرین فرجی گودرزی