برخی از پزشکان متوجه شدند در برخی از بیماران مبتلا به بیماری‌های روانی وقتی به علت ابتلا به بیماری‌های عفونی دمای بدن به طور ناگهانی افزایش می‌یابد وضعیت روحی و روانی این افراد به میزان قابل توجهی بهبود خواهد یافت. پس از آن یک پزشک اتریشی تصمیم گرفت برای افزایش شدت تب در گروهی از افراد مبتلا به بیماری‌های عفونی تب‌دار مقداری از خون فردی را که به مالاریا مبتلا بود به بدن بیماران تزریق کند.

پس از تزریق خون آلوده به این گروه از بیماران دمای بدن آنها به میزان قابل توجهی افزایش یافته و پس از مدت کوتاهی نخستین علائم و نشانه‌های بهبودی در آنها ظاهر شد. بر این اساس این پزشک اتریشی دریافت که استفاده از این روش درمانی در نخستین مراحل بیماری می‌‌تواند بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری‌های عفونی کشنده و خطرناک را از خطر مرگ و نابودی نجات دهد. او به خاطر این کشف مهم و ارزشمند در عرصه پزشکی جایزه نوبل پزشکی سال 1927 میلادی را از آن خود ساخت. پس از آن حمام آب گرم، هوای گرم، پتوهای الکتریکی و همچنین استفاده از جریان‌های الکتریکی با فرکانس بالا به عنوان راهکارهای درمانی برای افزایش دمای بدن تا حدود 41 درجه سانتی‌گراد یا به عبارتی به سطحی که توانایی از بین بردن و منهدم ساختن عوامل بیماری‌زا را داشته باشد مورد توجه قرار گرفت. در دهه 1930 میلادی، بسیاری از پزشکان در ایالات متحده آمریکا صدها بیمار مبتلا به بیماری‌های عفونی تب‌دار بسیار خطرناکی را که درمان قطعی آنها بیش از 50 روز به طول می‌انجامد با استفاده از این روش و در یک جلسه درمانی 5 ساعته تحت درمان قرار داده و به این ترتیب مانع از گسترش شدت بیماری در بدن فرد بیمار شدند. تا این که ناگهان پزشکان متوجه شدند استفاده از این روش با توجه به تغییراتی که در سوخت و ساز طبیعی بدن ایجاد می‌کند نمی‌تواند راهکار درمانی مناسبی برای افرادی باشد که بیش از 60 سال دارند یا این که مبتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی یا کلیوی هستند. این که چگونه تب توانست نقش موثری را در بهبود این بیماران ایفا کند موضوعی است که همچنان به صورت یک معما باقی‌مانده است و پاسخ قابل قبولی برای آن ارائه نشده است. در اواخر دهه 1930 میلادی داروهایی با خواص اعجاب‌انگیز ساخته شدند که می‌توانستند عوامل میکروبی مولد بیماری را به طور مستقیم هدف قرار داده و از بین ببرند. این داروها همین آنتی‌بیوتیک‌های امروزی بودند.